(Voorlopig) Afscheid met pijn en moeite.
Dit is voorlopig mijn laatste schrijven. De afgelopen twee jaar heb ik 35 verhalen gepubliceerd welke regelmatig door duizenden lezers in Zeist, Nederland en over de gehele wereld gelezen werden. Verhalen waarvoor ik diep mijn geheugen en de archieven in moest, maar die ook heel veel tijd vroegen. Het was leuk, leerzaam, ik had die tijd en heb daardoor ook heel veel leuke mensen ontmoet.
Het verhaal over buitenplaats Ma Retraite “Huize Sint Jan” heeft mij bijvoorbeeld twee maanden onderzoek gekost. Tijdens het graven in het verleden van Ma Retraite stuitte ik op zoveel tegenstrijdigheden, niet kloppende gegevens en data welke ik goed moest onderzoeken en weerleggen. Ik ben een perfectionist, mijn lat ligt hoog en wat ik schrijf moet kloppen. Dit alles heeft mij zoveel energie gekost en het begon onderhand op werken te lijken. Hele dagen van onderzoek, schrijven en herschrijven. Daarbij komt dat ik na de herniaoperatie links L3-L4 in december 2025 weer een hernia heb en heel veel pijn, niet lang kan zitten en veel medicijnen met de nodige bijwerkingen slik. De MRI wees uit dat er een ernstige vernauwing rechts L5-S1 van de grote beenzenuw zit. Acht oktober kan ik bij de pijnpoli in Zeist terecht voor injecties, nog even doorbijten dus. Als de injecties niet helpen volgt er een operatie. Om gek van te worden en iedere lust om te schrijven ontbreekt mij daardoor. Lange autoritten en reizen naar ons geliefde Italië en Frankrijk zitten er daarom ook niet meer in, maar dichterbij huis is het ook mooi. Mijn Saskia is overigens na bijna vijftig jaar werk waarvan de laatste negen jaar werkzaam bij het Nederlands Veteraneninstituut, met pensioen gegaan. Zij werkte daar de laatste vier jaar op de afdeling Terugkeerreizen, waar ze voor Dutchbat III (Nederlands VN-bataljon, Unprofor vredesmacht in 1995) veteranen met PTSS, reizen naar Bosnië organiseerde. De veteranen werden vergezeld van een geestelijk verzorger, twee reisleiders en maatschappelijk werker. Ook mochten ze allen een familielid of vriend meenemen. Het was een indrukwekkend afscheid waarbij Saskia via beeld onder andere door de moeders van Srebrenica, maar ook door veteranen werd toegesproken. Stiekem ben ik wel jaloers op haar, dat ik vanwege corona zo’n afscheid in 2021 heb moeten missen. Ik heb veel respect voor Saskia na wat haar daar vijf jaar geleden, na de aanval op haar door een veteraan met PTSS en mes heeft meegemaakt. Haar hartstilstand, hartoperatie, PTSS en als een feniks uit de as terugkomen, een functie gezocht, gecreëerd en volbracht. Wij hebben elkaar in 1976 tijdens dansles bij Dansacademie Rettichini leren kennen en waren op 3 juli 46 jaar getrouwd. In die 50 jaar hebben wij veel meegemaakt en lief en leed gedeeld. Heerlijk dat wij nu de komende jaren samen kunnen gaan genieten. Al ga ik mijn website https://www.als-bomen-en-stenen-konden-praten.com/ vanwege hoge kosten per 8 augustus sluiten, mijn verhalen blijven voor eeuwig op het internet en https://www.zeistermagazine.nl/alsbomenenstenenkondenpraten te lezen. Als ik weer zin in en tijd voor schrijven heb laat ik het je zeker weten. Allemaal heel erg bedankt voor het lezen van en reacties op mijn verhalen, het ga jullie goed en we zien elkaar.
Met warme groet,
Arnoud van Roosmalen
Arnie Della Rosa
