Zeist met eigentijdse knipoog

Afgelopen week publiceerde het Zeister Historisch Genootschap onderstaand gedicht op de facebookpagina "Voor Zeist". Deze ode aan Zeist is in 1839 door Martinus Hendrik de Graaff (1813-1887) geschreven. Hij was een 19e-eeuwse Nederlandse journalist, letterkundige en medeoprichter van de Provinciale Friesche Courant.

Na het gelezen te hebben dacht ik, het is tijd voor een update want in Zeist is het nog steeds heerlijk vertoeven. Je kent vast de uitdrukking wel "Hij kan rijmen en dichten zonder zijn hemd op te lichten". Dit betekent dat iemand op een heel gemakkelijke en soepele manier teksten of gedichten uit de mouw schudt, zonder dat het hem/haar enige moeite kost of dat er echt "diep" over nagedacht moet worden.

Nou een dichter ben ik niet, maar met behulp van AI doe ik een poging en heb ik de essentie van het gedicht gepakt. Zeist als een groene oase van rust om te ontsnappen aan de drukte - maar dan volledig vertaald naar de beleving van nu (denk aan forensen, de Utrechtse Heuvelrug en even offline gaan). 

Arnie Della Rosa