Anekdote “De Schavuit”
Deze anekdote speelde zich een zestal jaren geleden af tijdens een avondwandeling door ons dorp met mijn twee trouwe jachthonden Luna en Siena.
Vanaf ons huis aan de Oude Arnhemseweg liep ik op een warme zomeravond via de Schaerweijdelaan, Jacob van Lenneplaan, Bergweg richting Steynlaan. De deuren van verschillende restaurantjes en cafés stonden wagenwijd open en de terrassen waren goed gevuld.
Daar op de hoek van de Cronjélaan zag ik op een vol terras de o zo herkenbare beelden van mijn jeugdhelden uit 1980, Dan Aykroyd en John Belushi met hun Blues Brothers-act al zitten. Deze beelden kun je overigens tegenwoordig bij het Beauforthuis vinden. Op het moment dat ik het terras passeerde draaide een of andere zuipschuit zich verstoppend achter zijn bierglas naar mij om. Deze “schavuit”, ondeugd, bengel of boef was blijkbaar bang voor honden, niet zo’n held, dorst mij niet aan te kijken, maar wilde om het tegenovergestelde te suggereren indruk maken tegenover zijn vrienden. En daar kwamen precies, zoals ik het al verwachtte, de stamelende woorden “Ze zeggen dat bazen op hun hond gaan lijken”. Nou, deze kans liet ik mij natuurlijk niet ontnemen en voordat de schelm zich kon omdraaien om het applaus van zijn drinkebroers in ontvangst te nemen, pareerde ik hem met een “Wat moet jij dan thuis een afgrijselijk lelijke hond hebben zitten”. Daarop volgde een bulderend gelach en van die schavuit heb ik tijdens de wandelingen met mijn honden nooit meer last gehad. Want het enige dat ik van hem vanaf dat moment nog zag was zijn rug en ook die was niet om aan te zien.
De Schavuit is zoals daarvoor zovele andere buurtcafés in 2025 gesloten. Ruim 55 jaar geleden namen Egon en Bep Mayr het Café Ons Centrum over van de familie De Bruin en De Schavuit was geboren. Ik kan mij nog herinneren dat er in het verleden in ongeveer iedere straat in het centrum van Zeist een buurtcafé gehuisvest was. Deze cafés waren ontmoetingsplaatsen waar toen nog menig weeksalaris verdronken werd alvorens de deugniet huiswaarts toog om zijn vrouw platzak en in kennelijke staat onder ogen te durven komen. Moeders moest die week maar zien hoe haar kroost te voeden en de eindjes aan elkaar te knopen. In die tijd leefde men vaak op de pof, oftewel men had schuld bij de melkboer, bakker enzovoort. In die jaren kwamen op einde vrijdagmiddag werknemers uit de grafische sector in de Colonel aan de Slotlaan bijeen en wisselde je tijdens een drankje en bitterbal bij het horen van betere vooruitzichten al snel van werkgever. Geleidelijk raakte het loonzakje uit gebruik maar tot 1978 kreeg ik bij drukkerij Kroondruk aan de 2e Hogeweg nog wekelijks mijn salaris in een loonzakje. Toen het salaris maandelijks gegireerd oftewel digitaal op rekening overgemaakt werd, hoefden de moeders niet meer bij de bedrijfspoort te posten om het loonzakje van vaders in ontvangst te nemen. Dit was voor veel gezinnen een zegen maar voor de betreffende man en kroegbaas minder.
Het oudste buurtcafé van Zeist kun je in de Dahliastraat hoek Rozenstraat tegenover de Rooms Katholieke kerk vinden. Ik kende het als De Oorsprong, daarna als Jaap de Jong, later De Kaketoe, nog later Bijna Thuis en nu Tante Greet. Namen van andere buurtcafés waren Wulf en Jedi, Victoria, De Twaalf Ambachten, Marijke, De Colonel, Schrijvers, Ons Centrum later De Schavuit, Bert van Soest, Lambik en West End in de wijk Griffensteyn. De meeste van deze buurtcafés zijn verdwenen of zijn overgegaan in eetcafés en restaurants waar je heerlijk kunt eten en borrelen.
Wat is Zeist toch mooi en wat boffen wij hier te mogen wonen,
Arnie Della Rosa
Reageren op een verhaal? Plaats je naam en emailadres bij je reactie zodat ik deze eventueel kan beantwoorden. Wil je niets missen en een automatisch bericht ontvangen bij een nieuw verhaal? Stuur een email naar avanr1956@gmail.com en ik neem je in de verzendlijst op.
Je kunt mijn wandelverhalen lezen op https://www.als-bomen-en-stenen-konden-praten.com maar ook samen met de columns van andere Zeister columnisten op https://www.zeistermagazine.nl